ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η συμβιωτική σχέση της αρχιτεκτονικής με την φιλοσοφία και την επιστήμη αποτελεί διαχρονικά ένα γόνιμο έδαφος διερεύνησης, παρατήρησης και επανεγγραφής «παραδειγμάτων», συστημάτων αξιών, γλωσσικών κωδίκων και μεθόδων. Η επιστημολογική ιδιαιτερότητα του σχεδιασμού καθορίζεται από την συλλογή και μεταφορά στοιχείων από τις θετικές και ανθρωπογνωστικές επιστήμες εντός του διαρκώς μεταβαλλόμενου και «ασταθούς» πεδίου του αρχιτεκτονικού λόγου. Τις τελευταίες δεκαετίες, με σταθμό την κρίσιμη ημερομηνία 1968, τόσο η αρχιτεκτονική όσο και η ευρύτερη θεωρητική και επιστημονική σκέψη έχουν δεχτεί έννοιες όπως η πολυπλοκότητα, η αστάθεια και η αντίφαση, ως δομικά χαρακτηριστικά μιας νέας επιστήμης και μιας νέας εποχής, αυτής των ανοικτών μηχανών και των δικτύων. Στην τρέχουσα μεταμοντέρνα περίοδο, η διάρρηξη των στεγανών ανάμεσα στα διαφορετικά πεδία της σκέψης και της πρακτικής, δεν αποτελεί πλέον προνόμιο του σχεδιασμού. Αντίθετα έχει εγγραφεί στον πυρήνα των πάλαι ποτέ «σκληρών» ως προς τη συγκρότησή τους θετικών επιστημών. Υπ’ αυτήν την έννοια, το μάθημα ορίζεται αφενός ως μια εισαγωγή στην παραμετρική σκέψη (ως πεδίο σύνθεσης των παραπάνω εντός της αρχιτεκτονικής) αλλά και ως μια ευκαιρία για θεωρητικό διάλογο για τα ίδια τα εργαλεία που έχουν λειτουργήσει τόσο ως αφορμή όσο και ως συνθήκη παραγωγής της εν λόγω ψηφιακής συνθήκης. Το μάθημα Αρχιτεκτονικός Σχεδιασμός 3 – Παραμετρικός σχεδιασμός διερευνά τις δυνατότητες της αλγοριθμικής σκέψης (algorithmic design thinking) με παραμετρικά μοντέλα (parametric models) ως μέθοδο αναζήτησης προγραμματικών διατάξεων, μορφής και διαχείρισης πολύπλοκης γεωμετρίας στην αρχιτεκτονική σύνθεση. Θεωρώντας ότι αυτή η μεθοδολογική προσέγγιση δεν προκύπτει μόνο ως δυνατότητα των σύγχρονων ψηφιακών εργαλείων σχεδιασμού, αλλά έχει συγκεκριμένες ιστορικές καταβολές, σε μια σειρά διαλέξεων και ασκήσεων θα παρουσιαστούν εφαρμοσμένες και θεωρητικές σχεδιαστικές προσεγγίσεις της αρχιτεκτονικής του 20ου αιώνα. Σε αυτές θα αναζητηθούν τα στοιχεία που καθόρισαν, και συνεχίζουν, την μετατόπιση της αρχιτεκτονικής σκέψης, ως αφετηρία και κίνητρο για την αντιμετώπιση συνθετικών ζητημάτων, σύλληψης, κατανόησης και ανάλυσης του αρχιτεκτονικού χώρου. Ως μετατόπιση της αρχιτεκτονικής σκέψης κατανοούμε το πέρασμα από την νομοτελειακή ψηφιακή αναπαράσταση της αρχιτεκτονικής πρότασης, μια καθιερωμένη σχεδιαστική πρακτική, στην συστηματική αναπαράστασή της με παραμετρικά μοντέλα, που ενσωματώνουν την εσωτερική οργάνωση, τις τοπολογικές σχέσεις και αλληλεξαρτήσεις της μορφής και των επιμέρους στοιχείων της. Θα δοθεί έμφαση τόσο στη διαδικασία και τη μέθοδο σχεδιασμού όσο και στην σχεδιαστική πρόταση, αναγνωρίζοντας ότι η αρχιτεκτονική σκέψη είναι ίδιας, αν όχι μεγαλύτερης, σημασίας από το σχεδιαστικό παραδοτέο αποτέλεσμα.